چشمان تو

تو مي ايي /يقين دارم كه مي ايي /زماني كه مرا در بستر سردي ميان خاك بگذارند تو مي ايي.يقين دارم كه مي ايي.پشيمان هم...
دو دستت التماس اميزمي ايد به سوي من ولي پر مي شود از هيچ
دستي دست گرمت را نمي گيرد.صدايت در گلو بشكسته و الوده با گريه/بفريادي مرا با نام ميخواند و مي گويي كه اينك من/سرم بشكن/ دلم را زير پا له كن
ولي برگرد...
همه فرياد خشمت را بجرم بي وفايي ها/دورنگي ها/جدايي ها بروي صورتم بشكن/مرو اي مهربان بي من كه من دور از تو تنهايم!
ولي چشمان پر مهري دگر بر چهره ي مهتاب مانند نمي ماند.لباني گرم با شوري جنون انگيز نامت را نمي خواند.
دگر ان سينه ي پر مهر ان سد سكندر نيست كه سر بر روي ان بگذاري و درد درون گويي
تو مي ايي زمانيكه نگاه گرم من ديگر بروي تو نمي افتد/هراسان/هر كجا/هر گوشه اي برق نگاهت را نمي پايد/مبادا بر نگاه ديگري افتد.
دو چشم من تو را ديگر نمي خواند/محالست اينكه بتواني بر ان چشمان خوابيده دوباره رنگ عشق و ارزو ريزي/نگاهت را بگرمي بر نگاه من بياويزي
بلبهايم كلام شوق بنشاني.
محالست اينكه بتواني دوباره قلب ارام مرا /قلبي كه افتادست از كوبش بلرزاني/برنجاني/محالست اينكه بتواني مرا ديگر بگرياني.
تو مي ايي يقين دارم ولي افسوس ان پيكر كه چون نيلوفري افتاده بر خاكست دگر با شوق روي شانه هايت سر نمي ارد/بديوار بلند پيكر گرمت نمي پيچد/
جدا از تكيه گاهش در پناه خاك مي ماند و در اغوش سر گور مي پوسد و گيسوي سياهش حلقه حلقه بر سپيدي هاي ان زيبا لباس اخرينش/نرم ميلغزد.
جدا از دستهاي گرم و زيبا و نجيب تو...
دگر ان دستها هرگز بر ان گيسو نمي لغزد/پريشانش نمي سازد/دلي انجا نمي بازد.
تو مي ايي يقين دارم.تو با عشق و محبت باز مي ايي ولي افسوس...ان گرما بجانم در نميگيرد/بجسم سرد و خاموشم دگر هستي نمي بخشد.
يقين دارم كه مي ايي.بيا اي انكه نبض هستيم در دستهايت بود.دل ديوانه ام افتاده لرزان زير پايت بود.بيا اي انكه رگهاي تنم با خون گرم خود تماما
معبري بودند تا نقش ترا همچون گل سرخي بگلدان دل پاكيزه ي گرمم برويانند.
يقين دارم كه مي ايي/بيا /تا اخرين دم هم قدمهاي تو بالاي سرم باشد.نگاهت غرق در اشك پشيماني بروي پيكرم باشد.دلت را جا گذاري شايد انجا
تا كه سنگ بسترم باشد.....

کاش نبودم کاش که هرگز نبودم و هیچ نفسی نبود و هیچ تپشی که با آنها وادار به تحمل زندگی میشدم که چیزی نیست جز اندوه. اندوه ز آغاز و ز پایان.

ای دنیا چه میشد مرا ز ننگ نامت محو می نمودی آخر به  کجایت بر میخورد؟

من که بود و نبودم توفیری نمی کند برای کسی.

هنوز دیر نشده است مرا ببر به دنیای دگر لیک افسوس که مرا نیز راهی نیست به هیچ کجا چه رسد بدانجا. منی که وجودم هرز است و زاید برای ادمیان.

هستی من چیزی نیست جز یک اشتباه و مجازاتی از جانب خدا.

پایه ام را بر کنید که زندگی من از بنیان خطاست.

يكی از جاده های پر و پيچ و خم و مه آلود
 
زندگی منو به سوی خودش می خونه.....
 
براي پيدا كردنش همه جا را می گردم
 
از هر پنجره بازی به اميد اينكه انو ببينم
 
سرك مي كشم ولی نيست......
 
روزها منتظر يه قاصدك تا خبری برام بياوره
 
ولی قاصدكها هم نشونی منو را گم كردن......
 
شبها آسمونو نگاه می كنم تا شايد بتونم نشونيشو
 
از ستاره ها بگيرم ولی ستاره ها هم يادشون
 
رفته نيم نگاهی به زمين بندازن تا نگاه يه منتظر
 
روببينن .....

تنهايی رو بيشتر از هميشه احساس می كنم .
 
خسته تر و دلتنگ تر از هميشه به دنبال پناهگاه امن و
 
مطمئن خودم مي گردم تا با رسيدن بهش كمی 
 
آرامش بگيرم ولي مثل اينكه مهربوني كه اون بالاست
 
به تنهايی محكومم كرده.....
 
مهربون عالم اگر تو اينطور ميخوای باشه
 
من كه حرفی ندارم همه ی دلتنگيها و بي كسی ها
 
برای من ولی ازت ميخوام اونی كه دوست ندارم
 
هيچ وقت غمشو ببينم بخنده و شاد باشه.
 
اونو تنهاش نذار و هميشه باهاش باش .
 
فقط ای كاش بهم می گفتی تا كی چشمهای 
 
منتظرم بايد به جاده ي زندگی باشه....؟؟

ماه من پرده از آن چهره ي زيبا بر دار ،

                                               ‌تا فلك لاف نيايد كه چه ماهي دارد...

خب! يكی می خريم

يك لب تو، يك لب من

آن قدر جلو می رويم كه لب هايمان

بستنی را فراموش كنند...

اي کاش تو بتي بودي که عاشقانه ميبوييدمت,از صبح تا شب خيره ات ميشدم...

اي کاش تو بتي بودي تا تنگ در اغوشت ميگرفتم و شبهاي تلخ تنهايي و بي کسي را با غلطاندن جويبار اشک به پاي تو به صبح هاي سياه بي کسي وصله ميزدم.

اي کاش تو بتي بودي...اي کاش تو بتي بودي.

اما... نه...تو بت نيستي. تو هرگز بت نخواهي بود... هرگز از سنگ نخواهي بود. هرگز اسير دستان من نخواهي بود. هرگز محکوم به ماندن نخواهي بود.

نه!!!ا گر بت بودي چگونه روي خدا را در پرتو چهره ات مي ديدم و عاشقتر ميشدم؟

اگر بت بودي چگونه در نگاه گريزان سحر اميزت ذوب ميشدم؟

اگر بت بودي چگونه از قلب طپشناکت ترانه ي عشق را ميشنيدم؟

اگر بت بودي چگونه از عشقت سرشار ميشدم؟
                                                                                    عاشق سنگ هم مگر ميتوان شد؟

نه! همان بهتر که تو بتم نيستي, گر چه ميپرستمت.

همان بهتر که ققنوس ازاد و رهاي مني...همان بهتر که سراپا حياتي...

ميپرستمت و ميدانم که تو تنها براي من هستي. ميدانم که روزي تو را هر لحظه خواهم داشت. ميدانم و براي ان روزها انتظار ميکشم......

روزگاري که تو بودي و عشق تو

روشنايي دلم از تمام روشنايي هاي شهر  بيشتر بود

اما اکنون چراغ هاي خانه روشن است و چراغ هاي دلم خاموش

به ستاره هاي اسمان هم گفته ام  اگر خاموش باشند غمي نيست چون به تاريکي و خاموشي عادت ديرينه دارم  قلب مرا نگاه کن!!!

پر از درد و غم است

بي ستاره و خاموش !

  تهی و خا لی شدم از هرچه در چشمانت بیداد می کرد  به یاد دارم روزگاری را که در کوچه پس کوچه های دلت قدم بر می داشتم ز مانی احساس می کردم در  خلوت سرایت مانند یک رویا ماندگارم   و امروز..... سالها می گذرد که نگاه دریای ات را گم کرده ام و من... .مانند  ماهی کوچکی دور از آب چه معصومانه  جان دادم....

برای تمام لحظه هایی که بی تو سپری میشود

به ازای تک تکشان

من می اندیشم

که تو را چرا در سر راهم قرار دادند

مگر نمیدانستند

من دیگر.........

اگر نبودی

اگر از اول نبودی شاید خیلی بهتر بود

خدایا به این شب عزیز

خودت مشکل گشای این دل خسته باش.